Καλώς ήλθατε

 

Καλωσήλθατε στο νέο blog-site του Δημήτρη Μπερτζελετου.

Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μου,

τηλεφωνικά: 2710 232364,

ηλεκτρονικά: bertzeletos@gmail.com

Μπορείτε να επισκεφθείτε το YouTube channel μου,

You Tube channel: dimbertz

Μπορείτε να επισκεφθείτε και τα προφίλ που διατηρώ στην κοινωνική δικτύωση:

Facebook: Dimitris Bertzeletos (Μπερτζελέτος Δημήτρης)

Facebook page: Διατροφή & Υγεία (Nutrition & Health)

Twitter: Dimitris Bertzeletos,       LinkedIn: Dimitrid Bertzeletos

 

 

Τα ίχνη της εμπειρίας μας*..

 «είμαστε βιολογικά καθορισμένοι για να ..μην είμαστε βιολογικά καθορισμένοι, αλλά να είμαστε ελεύθεροι».

Francois  Asermet & Pierre Magistretti*.

 

ΝΕΥΡΩΝΙΚΗ ΠΛΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η ψυχαναλυτική εδώ και χρόνια βασίζεται σε ένα βασικό γεγονός, το οποίο είναι: «οι εμπειρίες μας αφήνουν πίσω τους ίχνη».

Τον τελευταίο καιρό, υπάρχει πληθώρα επιστημονικών ερευνών που αποδέχονται το γεγονός ότι η εμπειρία αφήνει ίχνη στον εγκέφαλο. Οι Francois Asermet και Pierre Magistretti υποστηρίζουν ότι η βιολογία του ανθρώπου και η ψυχανάλυση συναντιώνται στη νευρωνική πλαστικότητα.

Οι μηχανισμοί της νευρωνικής πλαστικότητας, φαίνεται σύμφωνα με έρευνες νευροβιολογίας να λειτουργούν ακατάπαυστα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου.

Είναι αυτό που ήδη ο Πλάτων το έχει περιγράψει στο «Συμπόσιο»:

«.. Άλλωστε και εις ό, τι ονομάζομεν ενότητα ατομικής ζωής και υπάρξεως εκάστου εμψύχου όντος – π.χ. ένας άνθρωπος από της παιδικής του ηλικίας μέχρις ότου γίνη γέρων, θεωρείται πως είναι ο ίδιος· ουχ ήττον αυτός, μολονότι δεν έχει ποτέ τα ίδια συστατικά εις τον οργανισμόν του, εν τούτοις λέγομεν πως είναι ο ίδιος, ενώ διαρκώς ανανεώνεται και αποβάλλει μερικά, εις τας τρίχας, την σάρκα, τα οστά, το αίμα εις ολόκληρον γενικώς το σώμα. Και όχι μόνον εις το σώμα· αλλά και εις την ψυχήν, οι τρόποι, τα ήθη, αι αντιλήψεις, αι επιθυμίαι, αι ηδοναί, αι λύπαι, οι φόβοι, τίποτε απ’ αυτά δεν παραμένει αναλλοίωτον εις κάθε άτομον..» (Συμπόσιο, 207d-207e).

Γενικά στον ανθρώπινο εγκέφαλο συμβαίνει κάτι αντιφατικό: Από τη μια, συμβαίνει μια διαχρονική αποτύπωση ιχνών (αυτά που αφήνουν οι εμπειρίες μας) και από την άλλη, σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή, υπάρχει η δυνατότητα να επανασυσχετιστούν τα ίχνη σε μια άλλη νευρωνική συνδεσμολογία.

20161209_201723

ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΡΩΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ

Αναγωγικά, αποδεχόμενοι ότι η βιολογία αποτελεί ένα μηχανισμό που δημιουργεί τη μοναδικότητα του κάθε ατόμου και ότι η εμπειρία, μέσω της πλαστικότητας, μάς κάνει μοναδικούς και διαφορετικούς, τότε εύκολα βγάζουμε το συμπέρασμα ότι το περιβάλλον στο οποίο ζούμε μπορεί να μάς αλλάξει, άλλους πολύ, άλλους λίγο.

Από το παραπάνω, συνάγεται το συμπέρασμα, όσον αφορά τη σχέση του ανθρώπου με το φαγητό, ότι δεν υπάρχουν de facto θεραπείες για τους ανθρώπους που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές (ανορεξία, βουλιμία, αδηφαγική διαταραχή κα). Το σύμπτωμα ενός υπερφαγικού επεισοδίου μπορεί να «θεραπεύει» κάτι από το μέσα μας (δυσλειτουργία). Δεν παύει όμως να αποτελεί και παγίδα, γιατί επαναλαμβάνοντας αυτήν τη συμπεριφορά, μαθαίνεις σε αυτή. Στην αρχή τη χρειάζεσαι και μετά καταλήγεις «εθισμένος», καταλαβαίνοντας ότι κάνεις κάτι κακό (ο φαύλος κύκλος της αδηφαγίας). Υπάρχουν δε βαρύτερες περιπτώσεις όπου αυτή η δυσφορία από την υπερφαγία (βουλιμία) ή την ..αφαγία (ανορεξία) να γίνεται απόλαυση.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ..

Ακόμα και αν με κατάλληλες διεργασίες (συμπεριφορική θεραπεία, ψυχανάλυση κα) βρεθούν τα δυσλειτουργικά σημεία του ενδιαφερόμενου που παρουσιάζει διατροφική διαταραχή, αυτό δε σημαίνει ότι αυτόματα θεραπεύεται η δυσλειτουργική διατροφική συμπεριφορά, καθώς υπάρχει το απρόβλεπτο του ανθρώπινου νου. Κάθε ανθρώπινος νους είναι μοναδικός, ασυνεχής και διαρκώς αλλάζει (..είναι η πλαστικότητα που λέγαμε). Δεν πρέπει να υποτιμούμε το ίδιο το υποκείμενο, τον ίδιο τον ασθενή, από τον οποίο εξαρτάται αν θα επαναλαμβάνεται το φαινόμενο της κακοφαγίας (υπερφαγία ή αφαγία) ή αν θα «απελευθερώνεται» από αυτό..

 

*Βιβλίο: «Τα ίχνη της εμπειρίας»

Συγγραφείς: Francois Asermet (επικεφαλής του τμήματος Ψυχιατρικής Παιδιού και Εφήβου-Ιατρική σχολή Γενεύης)  – Pierre Magistretti (συνδιεθυντής του Ινστιτούτου για τον Εγκέφαλο και το Νου- Λωζάνη και διευθυντής του Κέντρου Ψυχιατρικών Νευροεπιστημών- Λωζάνη)

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Παιδαγωγική του βλέμματος*..

Στην «Κοινωνία της κόπωσης», σε ένα βιβλίο του Χαν, υπάρχει μια ανάλυση στην αναγκαία παιδαγωγική του βλέμματος.

Η παιδαγωγική του βλέμματος, υιοθετώντας τη στάση του Νίτσε, καλλιεργείται μέσα από τα τρία βασικά καθήκοντα που έχει ο άνθρωπος:

-να μάθει να «βλέπει»,

-να μάθει να σκέπτεται,

-να μάθει να μιλάει και να γράφει.

Ο άνθρωπος, γράφει ο Χαν, πρέπει να μάθει να μην αντιδρά αμέσως σε ένα ερέθισμα, αλλά να αποκτά τον έλεγχο των ενστίκτων. Κάθε έλλειψη πνευματικότητας στηρίζεται στην αδυναμία αντίστασης σε ένα ερέθισμα, λες και οφείλει το άτομο να αντιδράσει και να πρέπει να ακολουθήσει κάθε ενόρμηση. Αυτό το πρέπει να αντιδράσω είναι σχεδόν νοσηρότητα, είναι παρακμή, γράφει ο Χαν, μεταφέροντας τις ιδέες του Νίτσε.

20161125_175940

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ:

Ο Χαν στην «Κοινωνία της κόπωσης» αναφέρεται στον απογυμνωμένο δυτικού τύπου άνθρωπο, που είναι μονίμως απασχολημένος στις απαιτήσεις της εργασίας ή της ..ανεργίας. Η υπερεργασία ή η συνεχής προσπάθεια εύρεσης εργασίας, συνεπικουρούμενη από το νέο στυλ επαφών και επικοινωνίας των ανθρώπων (πχ κοινωνική δικτύωση), αλλά και από την πληθώρα πληροφορία που φτάνει στα μάτια του (διαδίκτυο, ιστοσελίδες, τηλεόραση κα) τον κάνουν παθητικό. Έτσι, μπορεί να υποκύψει στο «ερέθισμα» πιο εύκολα, χωρίς αντίσταση.

Αναγωγικά, αυτό μπορεί να συμβεί και στο είδος, ποιότητα, ποσότητα της τροφής του. Υποκύπτει, χωρίς να αντιδρά στα επίμονα ερεθίσματα, χωρίς καμία παιδαγωγική του βλέμματος, χωρίς να είναι εκπαιδευμένος σε έναν πιο στοχαστικό, πνευματώδη βίο, που απαντά ή έστω θέτει τα ερωτήματα στο τι; πώς; γιατί; Αυτή η υπεραντίδραση, η τερατώδης καθημερινή πληροφόρηση δυσκολεύει τον σύγχρονο άνθρωπο να έχει καθαρό και διαυγή νου.

Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να αναζητούμε πιο επίμονα ένα τι; ένα πώς; ένα γιατί;

Η παιδαγωγική του βλέμματος είναι χρήσιμη για την υγεία μας, για τον πολιτικό και κοινωνικό μας βίο.

Είναι όμως και κοπιώδης..

 

*Βιβλίο: «Η κοινωνία της κόπωσης»

Συγγραφέας: Μπιουνγκ-Τσουλ  Χαν

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Υψώστε τη γροθιά (για την Παγκόσμια Ημέρα Τροφής)

Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Τροφίμων & Γεωργίας κάθε χρόνο στις 16 Οκτωβρίου γιορτάζει την ΤΡΟΦΗ. Παρουσιάζει μια θεματική όσον αφορά τη διατροφή και τα τρόφιμα, με σκοπό την κατανόηση των προβλημάτων επισιτισμού, την εξάλειψη της πείνας κλπ…

Επειδή οι αναγγελίες και οι διακηρύξεις δε φτάνουν, χρειάζεται η καθημερινή μας δράση και ενέργεια. Η πρόταση είναι «ΥΨΩΣΤΕ ΤΗ ΓΡΟΘΙΑ».

fist

Υψώστε τη γροθιά:

  1. ..εσείς που ζείτε στις φτωχές γειτονιές του δυτικού κόσμου ή/και εσείς που ζείτε στις λιγότερο ανεπτυγμένες χώρες (..και μάλλον δε θα δείτε αυτό το μήνυμα). Δηλώστε την πυγμή σας για το δικαίωμα πρόσβασης στην ορθή και καθαρή τροφή.
  2. ..γι΄ αυτούς που παρόλο γνωρίζουν ότι μπορεί να βρουν καλύτερο μέλλον στις αναπτυγμένες χώρες, μένουν λόγω ακραίας φτώχειας και ανημποριάς στους υποβαθμισμένους τόπους τους. Πιέστε με υψωμένη γροθιά για τη δημιουργία καλύτερων συνθηκών εκεί και περισσότερων θέσεων εργασίας μέσω της τοπικής ανάπτυξης της υπαίθρου.
  3. ..εσείς που ζείτε στον «αναπτυγμένο» κόσμο, της πλαστικής- φτηνής- λιπαρής τροφής για να πιέσετε για καλύτερη πρόσβαση στην υγιεινή τροφή, για διατροφική πολιτική περιορισμού της «κακής» τροφής. Υψώστε τη γροθιά για την αύξηση της διάθεσης προσιτής, τοπικής, «καλής» τροφής. Έχουμε πληθώρα ευχολόγιων και διακηρύξεων της ανάγκης για «τοπική ανάπτυξη», έχουμε πληθώρα κροκοδείλιων δακρύων για τα υψηλά ποσοστά υπερβαρότητας σε εφήβους και ενήλικες, έχουμε όμως «σπάνιν» δράσεων και έλλειμμα κεντρικού σχεδιασμού, δηλαδή έλλειμμα βούλησης..
  4.  ..κι εσείς τέλος που θέλετε να γνωρίζετε την ορθή διατροφή, υψώστε τη γροθιά σας 4-5 φορές την ημέρα για να υπενθυμίσετε στον εαυτό σας την ανάγκη να παίρνετε 5 μερίδες από φρούτα και λαχανικά (1 γροθιά = 1 μερίδα φρούτο, 1 γροθιά= 2 μικρομερίδες λαχανικών).

 

 

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MEd

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

born to run*

«..το τρέξιμο ήταν η πρώτη τέχνη της ανθρωπότητας. Πολύ πριν αρχίσουμε να χαράζουμε τοιχογραφίες στις σπηλιές ή να παίζουμε ρυθμούς σε κούφιους κορμούς δέντρων, τελειοποιούσαμε ήδη την τέχνη του συντονισμού μυαλού, αναπνοής, σώματος, με σκοπό να εκτοξευθούμε προς τα εμπρός, τρέχοντας πάνω σε ανώμαλο δρόμο..»..

Το παραπάνω αποτελεί απόσπασμα στο βιβλίο Born to Run (συγγραφέας: Κρίστοφερ Μακντούγκαλ), τη «βίβλο» της κοινότητας του τρεξίματος. Είναι ένα ανάγνωσμα με εξαιρετικά διδακτικό χαρακτήρα, που αποδίδει στο τρέξιμο τη μεγαλειώδη του σημασία για τη ζωή μας, την ανάπτυξη μας και την αυτοσυντήρησή μας.

20161208_183556

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΤΩΝ ΘΕΡΜΙΔΩΝ ΜΟΝΟ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΕΥΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΕΑ:

Η κοινότητα των υπερμαραθωνοδρόμων χαρακτηρίζεται από υψηλό δείκτη αλληλεγγύης, συναδελφικότητας και χαμηλό δείκτη υπερπροβολής και ναρκισσιστικής διάθεσης. Έχουν μια φυσική ηρεμία, πολλοί από αυτούς αν τούς δει κανείς να τρέχουν, θα τούς δει να χαμογελούν μετά από δεκάδες επίπονα χιλιόμετρα. Είναι η δύναμη της εγκράτειας και της αγάπης, αρετές που συνδέονται και διδάσκονται με το τρέξιμο. Επίσης, φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο είδος σύνδεσης ανάμεσα στην ικανότητα που έχει κάποιος να αγαπάει.. και στην ικανότητα να αγαπάει το τρέξιμο.

Επιστημονικά, είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι το τρέξιμο προάγει την παραγωγή και την απελευθέρωση ενδογενών ουσιών (κυρίως νευροδιαβιβαστές) που ευοδώνουν τη σωματική ευεξία. Άτομα που ήταν αρχικά αδρανή, όταν άρχισαν προοδευτικά να αυξάνουν τη δραστηριότητα εντόπισαν ότι άρχισαν να ελέγχουν περισσότερο τα νεύρα, τη μελαγχολία. Αυτό γιατί εκκρίνεται περισσότερη σεροτονίνη, ουσία που δημιουργεί το κατάλληλο υπόστρωμα για καλή διάθεση. Επίσης, η ντοπαμίνη που εκκρίνεται με τη βοήθεια της έντονης ή παρατεταμένης δραστηριότητας βοηθά κι αυτή, μαζί με την σεροτονίνη, σε μια καλύτερη συναισθηματική απόκριση, αλλά και στην αίσθηση της μη κόπωσης (αλήθεια πόσες φορές δεν έχουν πει οι ασκούμενοι: «νιώθω κουρασμένος ..πάω για τρέξιμο»). Σε αυτό το αίσθημα της μη κόπωσης και της αντιμετώπισης του πόνου (natural painkillers) συντελούν και οι ενδορφίνες, μια άλλη ουσία που εκκρίνεται από τους φανατικούς δρομείς.

Αυτό το φυσικό ντοπάρισμα και η φυσική ροπή προς την αισιόδοξη σκέψη, μαζί με το κάψιμο θερμίδων (περί τις 300 θερμίδες καίμε με μισή ώρα τζόγκινγκ), αποτελούν όπλα σε μια προσπάθεια αδυνατίσματος, βελτίωσης του μεταβολικού ρυθμού ή διατήρησης φυσιολογικού βάρους.

 

«..Κούνησε τα πόδια σου. Γιατί, αν δεν πιστεύεις ότι είσαι γεννημένος για να τρέχεις, δεν αρνείσαι μόνο την ιστορία. Αρνείσαι και την ουσία του εαυτού σου..».. (Κρίστοφερ Μακντούγκαλ)..

 

*Βιβλίο: «Born to Run» (μετάφραση: «γεννημένος να τρέχω»), συγγραφέας: Κρίστοφερ Μακντούγκαλ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Για την Επικούρεια διατροφή*..

20161124_183048O Επίκουρος είναι πιθανό να έχει κατηγορηθεί άδικα ως ηδονιστής. Η αδικία έγκειται στο γεγονός ότι θεωρούσε ότι ο βασικός σκοπός ενός ανθρώπου που τόν χαρακτηρίζει η ορθή κρίση και η σύνεση είναι η ευδαιμονία, δηλαδή η απουσία σωματικού πόνου και η «αταραξία», δηλαδή η έλλειψη ψυχικής ταραχής (..και όχι η απάθεια, αδράνεια).

Ο Επίκουρος θεωρούσε ότι η κατάσταση έλλειψης πόνου και αταραξίας μπορεί να επιτευχθεί με τη δύναμη της φρόνησης. Τη φρόνηση τη θεωρούσε ως τη σημαντικότερη προσωπική αρετή, καθώς αποτελεί το μέσο για την εκπλήρωση των φυσικών και αναγκαίων επιθυμιών (πχ το φαγητό όταν πεινάμε) και την αποφυγή των μη φυσικών και μη αναγκαίων επιθυμιών (πχ τη ματαιοδοξία).

 

Με λίγα λόγια, παρόλο ότι οι σωματικές ηδονές δε θεωρούνταν απορριπτέες, ο Επίκουρος θεωρούσε τις πνευματικές ηδονές ανώτερες. Κατ’ αυτόν ο ενάρετος βίος προκύπτει από την ενασχόληση με τη μελέτη της φύσης και τη διδασκαλία της παραδοσιακής ελληνικής φιλοσοφίας. Οι 4 αρετές της ελληνικής φιλοσοφίας- φρόνηση, ανδρεία, δικαιοσύνη και εγκράτεια- είναι αναγκαίο να διδάσκονται, καθώς αποτελούν το μέσο να φτάσει κανείς στους σκοπούς της ζωής του.

 

ΜΕΡΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ & ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ:

«Χρειαζόμαστε τη φρόνηση για να μας απαλλάξει από τους φόβους και τις ορμές μας, να ξεριζώσει όλα τα πάθη και τις προκαταλήψεις και να μας υπηρετήσει σαν αλάνθαστος οδηγός για την επίτευξη της ηδονής… γιατί δεν αρκεί απλώς να κρίνουμε τι είναι σωστό να κάνουμε και τι όχι, χρειάζεται και να εμμείνουμε στις κρίσεις μας. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν αντοχή κι οι αποφάσεις τους χάνουν τη δύναμή τους κι υποχωρούν, ευθύς μόλις εμφανιστούν μπροστά στα μάτια τους οι όμορφες όψεις των ηδονών, και παραδίνονται αιχμάλωτοι στα πάθη τους μη μπορώντας να προβλέψουν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα…».

Το παραπάνω απόσπασμα, είναι λόγια του Επίκουρου. Θα μπορούσαν να είναι ένα μέρος καθοδήγησης ανθρώπου που υποκύπτει επαναλαμβανόμενα στις γευστικές απολαύσεις.

Ο Επίκουρος υπήρξε ένας από τους πρώτους που κατέδειξε τη σημασία του less is more.. Η Επικούρεια φιλοσοφία, όπως οι περισσότερες παραδοσιακές ελληνικές, παρόλη την απλότητα της είναι δύσκολο να επιτευχθεί στη σημερινή υπερκαταναλωτική κοινωνία, των υπέρογκων και υπεράριθμων αναγκών.

Οι επιδιώξεις της βιομηχανίας της τροφής για περισσότερη «απόλαυση», έχουν συμβάλλει στις αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχολογική, πνευματική και εν τέλει σωματική υγεία των ανθρώπων.

Επιπρόσθετα, για την κάλυψη όλων αυτών των αναγκών στρεφόμαστε σε πιο πολλές ώρες στη δουλειά, παραμελώντας την ανάπτυξη του εαυτού μας, τον εσωτερικό μας στοχασμό. Έτσι, υφίσταται ένας φαύλος κύκλος, που οδηγεί στην αδυναμία μας να αλλάξουμε εγκατεστημένες κακές διατροφικές συνήθειες.

Μια καλή λύση για το «σπάσιμο» αυτού του φαύλου κύκλου είναι να εμφυτεύσουμε τις ιδέες και να εκπαιδευτούμε στο διδασκαλικό έργο του Επίκουρου. Θα κατανοήσουμε πιο εύκολα πόσο σημαντικό είναι να προγραμματίζουμε τη διατροφή μας, όχι με κριτήριο την τετριμμένη και μικρή σε διάρκεια απόλαυση της γεύσης, αλλά με κριτήριο την απόλαυση μεν της γεύσης, συνεπικουρούμενης όμως από το στόχο επιδίωξης πιο μόνιμων θετικών επιπτώσεων στην υγεία μας, γιατί έτσι θα είμαστε ικανοί να πετυχαίνουμε τελικά περισσότερη ευδαιμονία. Χρειάζεται να καλλιεργήσουμε τη φρόνηση και την εγκράτεια ως το μέσο, ως τους διαμεσολαβητές της απόλαυσης.

Στο βιβλίο «ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, κείμενα- πηγές της Επικούρειας φιλοσοφίας και τέχνης του ζην», υπό την επιμέλεια του Γ. Αβραμίδη, μπορούμε να ξεδιαλύνουμε πράγματα για τη ζωή μας και να διδαχτούμε για να ζούμε καλύτερα και ευτυχέστερα.

 

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.