Καλώς ήλθατε

 

Καλωσήλθατε στο νέο blog-site του Δημήτρη Μπερτζελετου.

Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μου,

τηλεφωνικά: 2710 232364,

ηλεκτρονικά: bertzeletos@gmail.com

Μπορείτε να επισκεφθείτε το YouTube channel μου,

You Tube channel: dimbertz

Μπορείτε να επισκεφθείτε και τα προφίλ που διατηρώ στην κοινωνική δικτύωση:

Facebook: Dimitris Bertzeletos (Μπερτζελέτος Δημήτρης)

Facebook page: Διατροφή & Υγεία (Nutrition & Health)

Twitter: Dimitris Bertzeletos,       LinkedIn: Dimitrid Bertzeletos

 

 

born to run*

«..το τρέξιμο ήταν η πρώτη τέχνη της ανθρωπότητας. Πολύ πριν αρχίσουμε να χαράζουμε τοιχογραφίες στις σπηλιές ή να παίζουμε ρυθμούς σε κούφιους κορμούς δέντρων, τελειοποιούσαμε ήδη την τέχνη του συντονισμού μυαλού, αναπνοής, σώματος, με σκοπό να εκτοξευθούμε προς τα εμπρός, τρέχοντας πάνω σε ανώμαλο δρόμο..»..

Τα παραπάνω αποτελούν αποσπάσματα στο βιβλίο Born to Run (συγγραφέας: Κρίστοφερ Μακντούγκαλ), τη «βίβλο» της κοινότητας του τρεξίματος. Είναι ένα ανάγνωσμα με εξαιρετικά διδακτικό χαρακτήρα, που αποδίδει στο τρέξιμο τη μεγαλειώδη του σημασία για τη ζωή μας, την ανάπτυξη μας και την αυτοσυντήρησή μας.

20161208_183556

ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΑΨΙΜΟ ΤΩΝ ΘΕΡΜΙΔΩΝ ΜΟΝΟ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΕΥΦΟΡΙΑ ΤΟΥ ΔΡΟΜΕΑ:

Η κοινότητα των υπερμαραθωνοδρόμων χαρακτηρίζεται από υψηλό δείκτη αλληλεγγύης, συναδελφικότητας και χαμηλό δείκτη υπερπροβολής και ναρκισσιστικής διάθεσης. Έχουν μια φυσική ηρεμία, πολλοί από αυτούς αν τούς δει κανείς να τρέχουν, θα τούς δει να χαμογελούν μετά από δεκάδες επίπονα χιλιόμετρα. Είναι η δύναμη της εγκράτειας και της αγάπης, αρετές που συνδέονται και διδάσκονται με το τρέξιμο. Επίσης, φαίνεται ότι υπάρχει κάποιο είδος σύνδεσης ανάμεσα στην ικανότητα που έχει κάποιος να αγαπάει.. και στην ικανότητα να αγαπάει το τρέξιμο.

Επιστημονικά, είναι πλέον αποδεδειγμένο ότι το τρέξιμο προάγει την παραγωγή και την απελευθέρωση ενδογενών ουσιών (κυρίως νευροδιαβιβαστές) που ευοδώνουν τη σωματική ευεξία. Άτομα που ήταν αρχικά αδρανή, όταν άρχισαν προοδευτικά να αυξάνουν τη δραστηριότητα εντόπισαν ότι άρχισαν να ελέγχουν περισσότερο τα νεύρα, τη μελαγχολία. Αυτό γιατί εκκρίνεται περισσότερη σεροτονίνη, ουσία που δημιουργεί το κατάλληλο υπόστρωμα για καλή διάθεση. Επίσης, η ντοπαμίνη που εκκρίνεται με τη βοήθεια της έντονης ή παρατεταμένης δραστηριότητας βοηθά κι αυτή, μαζί με την σεροτονίνη, σε μια καλύτερη συναισθηματική απόκριση, αλλά και στην αίσθηση της μη κόπωσης (αλήθεια πόσες φορές δεν έχουν πει οι ασκούμενοι: «νιώθω κουρασμένος ..πάω για τρέξιμο»). Σε αυτό το αίσθημα της μη κόπωσης και της αντιμετώπισης του πόνου (natural painkillers) συντελούν και οι ενδορφίνες, μια άλλη ουσία που εκκρίνεται από τους φανατικούς δρομείς.

Αυτό το φυσικό ντοπάρισμα και η φυσική ροπή προς την αισιόδοξη σκέψη, μαζί με το κάψιμο θερμίδων (περί τις 300 θερμίδες καίμε με μισή ώρα τζόγκινγκ), αποτελούν όπλα σε μια προσπάθεια αδυνατίσματος, βελτίωσης του μεταβολικού ρυθμού ή διατήρησης φυσιολογικού βάρους.

 

«..Κούνησε τα πόδια σου. Γιατί, αν δεν πιστεύεις ότι είσαι γεννημένος για να τρέχεις, δεν αρνείσαι μόνο την ιστορία. Αρνείσαι και την ουσία του εαυτού σου..».. (Κρίστοφερ Μακντούγκαλ)..

 

*Βιβλίο: «Born to Run» (μετάφραση: «γεννημένος να τρέχω»), συγγραφέας: Κρίστοφερ Μακντούγκαλ

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Για την Επικούρεια διατροφή*..

20161124_183048O Επίκουρος είναι πιθανό να έχει κατηγορηθεί άδικα ως ηδονιστής. Η αδικία έγκειται στο γεγονός ότι θεωρούσε ότι ο βασικός σκοπός ενός ανθρώπου που τόν χαρακτηρίζει η ορθή κρίση και η σύνεση είναι η ευδαιμονία, δηλαδή η απουσία σωματικού πόνου και η «αταραξία», δηλαδή η έλλειψη ψυχικής ταραχής (..και όχι η απάθεια, αδράνεια).

Ο Επίκουρος θεωρούσε ότι η κατάσταση έλλειψης πόνου και αταραξίας μπορεί να επιτευχθεί με τη δύναμη της φρόνησης. Τη φρόνηση τη θεωρούσε ως τη σημαντικότερη προσωπική αρετή, καθώς αποτελεί το μέσο για την εκπλήρωση των φυσικών και αναγκαίων επιθυμιών (πχ το φαγητό όταν πεινάμε) και την αποφυγή των μη φυσικών και μη αναγκαίων επιθυμιών (πχ τη ματαιοδοξία).

 

Με λίγα λόγια, παρόλο ότι οι σωματικές ηδονές δε θεωρούνταν απορριπτέες, ο Επίκουρος θεωρούσε τις πνευματικές ηδονές ανώτερες. Κατ’ αυτόν ο ενάρετος βίος προκύπτει από την ενασχόληση με τη μελέτη της φύσης και τη διδασκαλία της παραδοσιακής ελληνικής φιλοσοφίας. Οι 4 αρετές της ελληνικής φιλοσοφίας- φρόνηση, ανδρεία, δικαιοσύνη και εγκράτεια- είναι αναγκαίο να διδάσκονται, καθώς αποτελούν το μέσο να φτάσει κανείς στους σκοπούς της ζωής του.

 

ΜΕΡΙΚΟΙ ΣΤΟΧΑΣΜΟΙ ΠΕΡΙ ΕΠΙΚΟΥΡΟΥ & ΔΙΑΤΡΟΦΗΣ:

«Χρειαζόμαστε τη φρόνηση για να μας απαλλάξει από τους φόβους και τις ορμές μας, να ξεριζώσει όλα τα πάθη και τις προκαταλήψεις και να μας υπηρετήσει σαν αλάνθαστος οδηγός για την επίτευξη της ηδονής… γιατί δεν αρκεί απλώς να κρίνουμε τι είναι σωστό να κάνουμε και τι όχι, χρειάζεται και να εμμείνουμε στις κρίσεις μας. Όμως οι περισσότεροι άνθρωποι δεν έχουν αντοχή κι οι αποφάσεις τους χάνουν τη δύναμή τους κι υποχωρούν, ευθύς μόλις εμφανιστούν μπροστά στα μάτια τους οι όμορφες όψεις των ηδονών, και παραδίνονται αιχμάλωτοι στα πάθη τους μη μπορώντας να προβλέψουν το αναπόφευκτο αποτέλεσμα…».

Το παραπάνω απόσπασμα, είναι λόγια του Επίκουρου. Θα μπορούσαν να είναι ένα μέρος καθοδήγησης ανθρώπου που υποκύπτει επαναλαμβανόμενα στις γευστικές απολαύσεις.

Ο Επίκουρος υπήρξε ένας από τους πρώτους που κατέδειξε τη σημασία του less is more.. Η Επικούρεια φιλοσοφία, όπως οι περισσότερες παραδοσιακές ελληνικές, παρόλη την απλότητα της είναι δύσκολο να επιτευχθεί στη σημερινή υπερκαταναλωτική κοινωνία, των υπέρογκων και υπεράριθμων αναγκών.

Οι επιδιώξεις της βιομηχανίας της τροφής για περισσότερη «απόλαυση», έχουν συμβάλλει στις αρνητικές επιπτώσεις στην ψυχολογική, πνευματική και εν τέλει σωματική υγεία των ανθρώπων.

Επιπρόσθετα, για την κάλυψη όλων αυτών των αναγκών στρεφόμαστε σε πιο πολλές ώρες στη δουλειά, παραμελώντας την ανάπτυξη του εαυτού μας, τον εσωτερικό μας στοχασμό. Έτσι, υφίσταται ένας φαύλος κύκλος, που οδηγεί στην αδυναμία μας να αλλάξουμε εγκατεστημένες κακές διατροφικές συνήθειες.

Μια καλή λύση για το «σπάσιμο» αυτού του φαύλου κύκλου είναι να εμφυτεύσουμε τις ιδέες και να εκπαιδευτούμε στο διδασκαλικό έργο του Επίκουρου. Θα κατανοήσουμε πιο εύκολα πόσο σημαντικό είναι να προγραμματίζουμε τη διατροφή μας, όχι με κριτήριο την τετριμμένη και μικρή σε διάρκεια απόλαυση της γεύσης, αλλά με κριτήριο την απόλαυση μεν της γεύσης, συνεπικουρούμενης όμως από το στόχο επιδίωξης πιο μόνιμων θετικών επιπτώσεων στην υγεία μας, γιατί έτσι θα είμαστε ικανοί να πετυχαίνουμε τελικά περισσότερη ευδαιμονία. Χρειάζεται να καλλιεργήσουμε τη φρόνηση και την εγκράτεια ως το μέσο, ως τους διαμεσολαβητές της απόλαυσης.

Στο βιβλίο «ΕΠΙΚΟΥΡΟΣ, κείμενα- πηγές της Επικούρειας φιλοσοφίας και τέχνης του ζην», υπό την επιμέλεια του Γ. Αβραμίδη, μπορούμε να ξεδιαλύνουμε πράγματα για τη ζωή μας και να διδαχτούμε για να ζούμε καλύτερα και ευτυχέστερα.

 

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Εξάντληση του εγώ*..

20161124_183007 Ο Daniel Kahneman στο βιβλίο «Σκέψη, αργή και γρήγορη» αναφέρεται στην «εξάντληση του εγώ».

Πιο συγκεκριμένα αναφέρεται σε μελέτες επιστημονικής ομάδας (ομάδα Baumeister) τα ευρήματα των οποίων καταλήγουν επανειλημμένως στο εξής:

«η προσπάθεια θέλησης ή αυτοελέγχου είναι κουραστική, αν πρέπει να πιέσετε τον εαυτό σας για να κάνετε κάτι, θα είστε λιγότερο πρόθυμοι ή λιγότερο ικανοί να ασκήσετε αυτοέλεγχο μόλις εμφανιστεί η επόμενη πρόκληση».

Με τον όρο «εξάντληση του εγώ» μπορούμε να εξηγήσουμε εύκολα γιατί κάποιος εν τέλει μπορεί να παρεκτραπεί από μια δίαιτα αδυνατίσματος. Όταν επιβάλλεις σε κάποιον να έχει αυτοέλεγχο, αυτό δημιουργεί υψηλές σε ενεργειακό κόστος λειτουργίες του εγκεφάλου. Έτσι, αυτή η «εξάντληση του εγώ» από την υπερέκθεση σε λιπαρά ή με πολύ ζάχαρη εδέσματα θα προκαλέσει από τη μεριά της απώλεια ή έστω μείωση κινήτρων για συνέχιση μιας προσπάθειας αδυνατίσματος.

Είναι σημαντικό, λοιπόν, να μην υπάρχουν σοκολάτες, μπισκότα και λοιπά εύγευστα σνακ στην περιοχή δράσης του διαιτόμενου, εφόσον κάνει προσπάθεια αδυνατίσματος.

 

Υπάρχουν βέβαια και άλλες διαστάσεις στο ζήτημα «εξάντληση του εγώ». Άτομα που κάνουν εργασία, η οποία απαιτεί υψηλό δείκτη συγκέντρωσης καλό είναι να μην μένουν πολλές ώρες νηστικοί. Ο Daniel Kahneman περιγράφει ότι η «εξάντληση του εγώ» μπορεί να καθορίσει λανθασμένα την κρίση μας και την απόφαση μας, ακόμα και για σημαντικά ζητήματα. Αναφέρεται σε πείραμα που έγινε σε νηστικούς και κουρασμένους δικαστές, οι οποίοι στρέφονταν στην ευκολότερη, βολικότερη προεπιλεγμένη απόφαση (πχ άρνηση αποφυλάκισης). Η κούραση και η πείνα (πόσω μάλλον όταν συνυπάρχουν) μπορεί λοιπόν να επηρεάσουν και τη ζωή των άλλων κάποιες φορές (..έι αυτό το μήνυμα αφορά και τους ..εργοδότες, όπως και την πολιτική ελίτ..).

 

ΜΙΑ ΚΑΤΑΚΛΕΙΔΑ:

Γι’ αυτό, λοιπόν για να υφίστανται τα απαιτούμενα επίπεδα ενέργειας και ικανότητας αυτοελέγχου, τα οποία μειώνουν την πιθανότητα «εξάντλησης του εγώ»:

1ον είναι προτιμότερα τα μικρά και συχνά γεύματα,

2ον είναι σημαντικό ο έλεγχος ερεθισμάτων και η συνδρομή των γύρω μας (..δε χρειάζεται να τρώτε πίτες με σουβλάκι, πίτσες κάθε μέρα δίπλα σε έναν διαιτόμενο, ούτε την καλύτερη σοκολατόπιτα).

 

*Βιβλίο: «Σκέψη, αργή και γρήγορη»

Συγγραφέας: Daniel Kahneman

Σε αυτό το βιβλίο ο συγγραφέας κάνει ένα ταξίδι στον ανθρώπινο νου και εξηγεί ότι υπάρχουν 2 συστήματα που καθοδηγούν τον τρόπο σκέψης μας (το γρήγορο, διαισθητικό Σύστημα 1 και το αργό και έλλογο Σύστημα 2), αποκαλύπτοντας τις εξαιρετικές δυνατότητες, αλλά και τα ελαττώματα μας..

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα*..

20161124_182918

Ο Ρολφ Ντομπέλλι στο βιβλίο «Η τέχνη της πρακτικής σκέψης» περιγράφει «το φαινόμενο του Πυγμαλίωνα». Το «φαινόμενο του Πυγμαλίωνα» (ή Rosenthal-Effect), εμφανίζεται όταν έχουμε υπερβολικές προσδοκίες σε κάτι που μάς έχουν ήδη προτρέψει ότι υπάρχει λόγος να έχουμε πολλές ελπίδες γι’ αυτό.

Πιο συγκεκριμένα, ένας Αμερικάνος ψυχολόγος (Rozenthal) έκανε ένα πείραμα σε σχολεία, όπου γνωστοποίησε στους καθηγητές ότι ένα 20% των μαθητών έχουν ελπιδοφόρο μέλλον. Εννοείται ότι αυτό το 20% επιλέχθηκε τυχαία. Έναν χρόνο αργότερα, παρατήρησε ότι τα παιδιά που είχαν κριθεί ελπιδοφόρα σημείωσαν άνοδο του δείκτη ευφυΐας μεγαλύτερη από τους συμμαθητές τους. Κάτι που κατά πάσα πιθανότητα προέκυψε ως αποτέλεσμα της μεγαλύτερης προσοχής που έδιδαν οι καθηγητές σε αυτά τα παιδιά και της ευνοϊκότερης μεταχείρισής τους.

Κάπως έτσι φαίνεται να λειτουργεί το φαινόμενο της αυτοεκπληρούμενης προφητείας. Πολλές φορές εικονικές θεραπείες ή φάρμακα μπορούν να βοηθήσουν στη διαδικασία ίασης, σχεδόν στο 1/3 των ασθενών.  Χωρίς να υπάρχουν επαρκείς μελέτες, φαίνεται ότι η ελπίδα μπορεί να αλλάξει τη βιοχημεία του εγκεφάλου, αλλά και του συνόλου του οργανισμού.

 

 

ΕΝΑ ΔΙΔΑΓΜΑ:

Οι ελπίδες είναι συχνά αβάσιμες, αλλά μπορεί να επιφέρουν ορισμένα αληθή αποτελέσματα. Στο χώρο της διαιτολογίας, για παράδειγμα, υπάρχουν ένα σωρό δίαιτες αδυνατίσματος που προσφέρουν φρούδες ελπίδες στους ενδιαφερόμενους. Δίαιτες με φανταχτερά ονόματα και «εξωτικούς προσδιορισμούς». Υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων που τις ακολουθούν με κλειστά τα μάτια, κάτι που δε θα έκαναν στις ορθολογικές συστάσεις («χάνε αργά και σταθερά») που δέχονται από κατεξοχήν ειδικούς. Κάποιοι από αυτούς τους διαιτόμενους μπορούν να επιφέρουν εξαιρετικά αποτελέσματα, καθώς η ελπίδα που τούς προσφέρεται μπορεί να μεταβάλλει την πραγματικότητα και τη συμπεριφορά τους έναντι της τροφής. Αυτό το φαινόμενο υπάρχει εδώ και δεκαετίες και πιθανώς δεν πρόκειται να εξαλειφθεί.

Σημαντικό είναι οι ειδικοί (στην προκειμένη οι διαιτολόγοι) να αποδέχονται το φαινόμενο, χωρίς όμως να παρακινούν τους ασθενείς και τους καταναλωτές σε τήρηση εξωφρενικών σχημάτων διατροφής. Δουλειά των διαιτολόγων και των συναφών επαγγελμάτων υγείας είναι να εκπαιδεύουν και να προστατεύουν τους ασθενείς, καθώς πρόκειται για ζήτημα που αφορά την ίδια την υγεία. Ταυτόχρονα είναι σπουδαίο οι διαιτολόγοι διαλεγόμενοι για την τροφή με τους ασθενείς τους, να τους καθιστούν λιγότερο ευάλωτους στη χειραγώγηση από τρίτους και επιτήδειους.

 

Τέλος, και πιο σημαντικό, είναι σημαντικό το μπόλιασμα με αυθεντική ελπίδα, αυτοπεποίθηση, ενθουσιασμό και όρεξη για αλλαγή συμπεριφοράς, κάτι που μπορεί να επιτευχθεί με κατάλληλες δεξιότητες από τη μεριά του ειδικού (diet coaching, health coaching κα). Η δύναμη για αλλαγή, η ενίσχυση των κινήτρων για αλλαγή, το ξεμπλοκάρισμα του νου είναι δουλειές που χρειάζονται να συνοδέψουν μια προσπάθεια για απώλεια βάρους, για τροποποιήσεις στη διατροφή ή καλύτερα στον τρόπο ζωής.

 

*Βιβλίο: «Η τέχνη της πρακτικής σκέψης»

Συγγραφέας: Ρολφ Ντομπέλλι

Ο συγγραφέας στο βιβλίο αυτό παρουσιάζει 52 αυτοτελείς μικρές ιστορίες, όπου αποκαλύπτει σφάλματα της ανθρώπινης αντίληψης (γνωστικές πλάνες).

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Η αυτοεξαπάτηση της ..Σούζυ

Οι λόγοι που εξαπατάμε τους άλλους είναι ένα φαινόμενο πολύ διαδεδομένο στη φύση σε όλα τα επίπεδα, από τα βακτήρια και τους ιούς, που μιμούνται μέρη του σώματός μας για να ξεγελάσουν το ανοσοποιητικό μας σύστημα, μέχρι τους θηρευτές που χρησιμοποιούν τον μιμητισμό στο κυνήγι. Από την άλλη, η αυτοεξαπάτηση υπάρχει κι αυτή σε ολόκληρο το ζωικό βασίλειο, αλλά κατά κύριο λόγο είναι προνόμιο του ανθρώπου. Οι άνθρωποι φαίνεται να λένε ψέματα όχι μόνο στους άλλους, αλλά και στον εαυτό τους.

20161207_205008

Στο βιβλίο «Η μωρία των ανοήτων» o Robert Trivers αναπτύσσει μια γενικευμένη θεωρία για την αυτοεξαπάτηση. Η ανειλικρίνεια, η παραποίηση, τα ψεύδη, τόσο προς τον εαυτό μας, όσο και προς τους γύρω μας, υπάρχουν σε πολλές συνιστώσες της ζωής. Η αυτοεξαπάτηση είναι μέσα στην ανθρώπινη φύση, όμως είναι κάτι που πρέπει με ασκήσεις αυτογνωσίας, ασκήσεις βοήθειας από τρίτους ή ακόμα και ..εμπεδώνοντας τον Trivers στη «μωρία των ανοήτων» να την περιορίσουμε. Αυτό γιατί το να ψεύδεται κανείς μπορεί να αποβεί επικίνδυνο, το να λέει όμως ψέματα στον εαυτό του είναι ακόμη πιο επικίνδυνο, καθώς θέτει οικειοθελώς τον εαυτό του εκτός πραγματικότητας, κάτι που μπορεί έχει μοιραία κατάληξη.

 

Η ΣΟΥΖΥ ΑΥΤΟΕΞΑΠΑΤΑΤΑΙ..

Άτομα καταπιεσμένα, άτομα που λογίζονται άδηλα ή έκδηλα υποδεέστερα από τους άλλους, φαίνεται να έχουν αρνητική αυτοεικόνα, κάτι που για λόγους αυτοάμυνας πολλές φορές δεν το παραδέχονται.

Υπάρχει και η άλλη όψη του νομίσματος, όπου ίσως για λόγους αυτοάμυνας, κάποιοι προβάλλουμε μια αυτάρεσκη εικόνα, μεροληπτώντας υπέρ εαυτόν, ίσως για να απολαμβάνουμε κάποια παροδικά οφέλη. Όμως, η προσγείωση στην πραγματικότητα μπορεί να γίνει ανώμαλα.

Η πασίγνωστη σκηνή με τη Ρένα Βλαχοπούλου ως μοδίστρα να κατσαδιάζει τη Σούζυ που δε χωράει στο φόρεμα της και η ατάκα «Σούζυ τρως; Και ψεύδεσαι και τρως», είναι μια ανώμαλη προσγείωση. Μια προσγείωση που πρόσκαιρα μπορεί να αντιμετωπιστεί με την ασυνείδητη μεροληπτική απάντηση της Σούζυ «δεν τρώω», μια απάντηση που δε φτάνει μπροστά στην πραγματικότητα του στενού φορέματος. Μια προσγείωση που μπορεί να έρθει με δραστηριότητες μεταφοράς ευθύνης στους άλλους, στη στεναχώρια, στην κακοτυχία κα..

Το ζήτημα διαχείρισης του βάρους, αλλά και η αυτοεξαπατητική –μπορεί και ασυνείδητη- αντιμετώπιση του χρήζει βοήθειας από το περιβάλλον, από τους φίλους, από τους ειδικούς. Από όσους δηλαδή μπορούν βλέποντας «από έξω» να δώσουν την πραγματική διάσταση, να καθοδηγήσουν και κυρίως να βοηθήσουν στη συνειδητοποίηση, έστω και αφού έχουν γίνει τα λάθη..

Άλλωστε η ζωή, όπως γράφει ο Trivers, μοιάζει σαν ένα ταξίδι με τρένο, με τους επιβάτες να κοιτάζουν αντίθετα από την κατεύθυνση της κίνησης. Με άλλα λόγια, βλέπουμε την πραγματικότητα μόνο αφού μάς έχει προσπεράσει. Η ικανότητα ελέγχου της μελλοντικής μας συμπεριφοράς συχνά είναι περιορισμένη. Αν όμως έχουμε επίγνωση των λαθών, ίσως να βελτιώσουμε τα ποσοστά μιας καλής μελλοντικής διατροφικής συμπεριφοράς!

*Βιβλίο: «Η μωρία των ανοήτων»

Συγγραφέας: Robert Trivers

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.