Καλώς ήλθατε

 

Καλωσήλθατε στο νέο blog-site του Δημήτρη Μπερτζελετου.

Μπορείτε να επικοινωνείτε μαζί μου,

τηλεφωνικά: 2710 232364,

ηλεκτρονικά: bertzeletos@gmail.com

Μπορείτε να επισκεφθείτε το YouTube channel μου,

You Tube channel: dimbertz

Μπορείτε να επισκεφθείτε και τα προφίλ που διατηρώ στην κοινωνική δικτύωση:

Facebook: Dimitris Bertzeletos (Μπερτζελέτος Δημήτρης)

Facebook page: Διατροφή & Υγεία (Nutrition & Health)

Twitter: Dimitris Bertzeletos,       LinkedIn: Dimitrid Bertzeletos

 

 

«Όλα στο μυαλό είναι παιδί μου»

Μετά τους «συνειρμούς διαιτολόγου» (ημερολόγιο 2017), πάμε στο «όλα στο μυαλό είναι παιδί μου» (ημερολόγιο 2018).
«Όλα στο μυαλό είναι παιδί μου».. Πόσες φορές έχουμε ακούσει γηραιότερους, συνήθως γιαγιά παππού, να μάς λένε αυτή τη φράση.

ημερολογιο εξωφυλλο 2018
Αυτός είναι ο τίτλος λοιπόν «όλα στο μυαλό είναι παιδί μου», κοινότοπος, ίσως τεμπέλικος τρόπος να αποτυπώσουμε τι μάς συμβαίνει και τρώμε πολύ, πίνουμε πολύ, κάνουμε καθημερινά τα ίδια λάθη στη δουλειά ..κοκ, και μετά λέμε ένα «όλα στο μυαλό είναι» και το κλείνουμε το θέμα, το βάζουμε κάτω από το χαλί.

Όμως, δεν πρέπει να κλείνει έτσι το θέμα.

Αν όντως όλα στο μυαλό είναι, τότε με το μυαλό μας και τη δύναμη της ενσυνείδητης σκέψης, ίσως με κοπιώδη νοητικά τρόπο, μπορούμε να βρούμε λύσεις και συμπεριφορές που θα μάς κάνουν να είμαστε καλύτερα μέσα και έξω μας.

Κάντε κλικ στα παρακάτω λινκ λοιπόν:

Ιανουάριος 2018

 

“mindful eating”.. ας το πούμε ενσυνείδητη διατροφή

Τις τελευταίες δεκαετίες ολοένα και τείνουμε να απολαμβάνουμε το φαγητό μας λιγότερο. Η απουσία χρόνου, το multitasking, η καταναλωτική πλύση εγκεφάλου δε μάς βοηθούν να παρατηρούμε γεύση και υφή τροφής κατά τη διάρκεια της κατανάλωσης. Πρέπει να προσπαθήσουμε να απολαμβάνουμε το φαγητό, έτσι θα μάθουμε να είμαστε ικανοποιημένοι από αυτό, αλλά και να τρώμε μικρότερες ποσότητες.

 

ΤΙ ΕΙΝΑΙ ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Ενσυνείδητη διατροφή έχουμε:

-όταν δίνουμε προσοχή σε αυτό που τρώμε,

-όταν έχουμε επίγνωση της κάθε αίσθησης και της εμπειρίας κατανάλωσης του φαγητού,

-όταν αναγνωρίζουμε τη μάσηση, τη γεύση, την κατάποση της τροφής ανά στιγμή,

-όταν πλέον έχουμε καταλάβει το σώμα μας και επιλέγουμε υγιεινά και χρήσιμα (για το σώμα μας) τρόφιμα στο πιάτο.

 

ΕΚΠΑΙΔΕΥΣΗ ΣΤΗΝ ΕΝΣΥΝΕΙΔΗΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ

Τα παραπάνω λεχθέντα μπορεί να είναι γνωστά. Οι άνθρωποι σήμερα μπορούν να γνωρίζουν πολλά πράγματα ότι τους κάνουν καλό. Το πρόβλημα είναι ότι δεν κατανοούνται, δε γίνεται συντονισμένη προσπάθεια να τα εμφυτεύσουν στη ζωή.

Κατά τη διάρκεια των τελευταίων 25 ετών, οι πρακτικές ευαισθητοποίησης- ενσυνειδητότητας έχουν αποδειχθεί ότι έχουν θετικό αντίκτυπο:

-στην ψυχολογική υγεία

-στη σωματική υγεία.

Γενικά, συντεταγμένες πρακτικές ευαισθητοποίησης- ενσυνειδητότητας βοηθούν έναντι του στρες, της κατάθλιψης, του άγχους, του χρόνιου πόνου, των καρδιακών παθήσεων.

MINDFUL EATING,Ο ΚΥΚΛΟΣ, ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟς

ΤΟ HARA HACHI BU ΚΑΙ ΤΟ ΓΑΛΛΙΚΟ ΠΑΡΑΔΟΞΟ

Στην Ιαπωνία, υπάρχει μια ρήση που λέει ότι «πρέπει να τρως μέχρι να νιώσεις 80% πληρότητα». Οι Ιάπωνες, ιδιαίτερα οι κάτοικοι της Οκινάουα όπου πολλοί έχουν υγιές βάρος και σχεδόν το 25% ζει μέχρι τα 100, δίνουν μεγάλη σημασία στον εαυτό τους όταν τρώνε και όταν νιώσουν ότι είναι πλήρεις, γνωρίζοντας ότι μπορούν να φάνε κάτι ακόμα, σταματούν. Αυτό το ονοματίζουν Hara Hachi Bu (είδες όταν ονοματίζουμε κάτι «κολλάει» στον εγκέφαλο, ιδιαίτερα όταν είναι εξωτικό το όνομα), το οποίο στηρίζεται σε μια προφανή αρχή: «όσο περισσότερο γεμίζεις το στομάχι, τόσο αυτό τεντώνει». Διαχρονικά το «τέντωμα» του στομαχιού, το κάνει μεγαλύτερο, κάνοντας σε λιγότερο ενήμερο όταν ήδη είσαι full από το φαγητό. Αρκετά κοινότοπο ακούγεται. Το μη κοινότοπο είναι να το κάνεις, να το υιοθετήσεις, να εκπαιδευτείς σε αυτό.

Στη Γαλλία, παραδοσιακά το γεύμα της οικογένειας διαρκεί 2 ώρες. Αυτό ίσως πρακτικά να μην ισχύει στις σύγχρονες γαλλικές οικογένειες. Όμως, έχει μείνει το εξής πολύ χρήσιμο από τη Γαλλία:

Ένα τυπικό δείπνο γαλλικής κουζίνας περιλαμβάνει μια σειρά 6 «πιάτων»: το προ δείπνου ποτό με μικρά ορεκτικά, το κύριο πιάτο με κρέας/πουλερικό/ψάρι, τη σαλάτα, πλατώ τυριών, το φρέσκο φρούτο, τον καφέ. Ακούγονται πολλά τα 6 πιάτα, όμως οι γαλλικές μερίδες είναι τουλάχιστον 25% μικρότερες από τις αμερικάνικες. Τα σνακ είναι πολύ μικρότερα, όπως και τα περιλαμβανόμενα τυριά και ποτά. Τα μικρά πιάτα φαίνεται να επιβραδύνουν την κατανάλωση (..εε τόσο λίγο που είναι «αναγκάζεσαι» να το καταναλώνεις αργά για να το ευχαριστηθείς). Στη Γαλλία διδάσκεται ότι το φαγητό είναι ευκαιρία συνεύρεσης και ..επιβράδυνσης. Οι Γάλλοι παρόλο που η κουζίνα τους είναι πολύ βαριά σε λιπαρά εξακολουθούν να πάσχουν σπανιότερα από καρδιαγγειακά νοσήματα από πολλούς ευρωπαϊκούς λαούς.

 

ΤΟ ΑΠΟΦΩΝΟ

Αυτά που περιγράφηκαν για την Ιαπωνία και το γαλλικό παράδοξο είναι γνωστά. Η δράση και οι ενέργειες που γίνονται γι’ αυτά είναι ελάχιστες. Υπάρχουν εκπαιδευτικά εργαλεία, εκπαιδευτικές διεργασίες γι’ αυτά, καλό είναι να τα προσεγγίσουμε.

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Η επίδραση των «ειδήσεων» στη διατροφή μας..

Είναι σίγουρο ότι οι περισσότεροι από εμάς κάποια στιγμή της ημέρας, σε κάποιο ολιγόλεπτο διάλειμμα θα ανοίξουμε την τηλεόραση ή συχνότερα πια θα σερφάρουμε στις ειδησεογραφικές ιστοσελίδες για να «τσεκάρουμε τις ειδήσεις» της ημέρας.

Ο Αλαίν Ντε Μποττόν στο βιβλίο «Οι ειδήσεις» σε κάνει να σκεφτείς πραγματικά την επίδραση των ειδήσεων σε ατομικό και συλλογικό επίπεδο. Κατά τον Αλαίν Ντε Μποττόν η πιο έντονη και διαρκής εκπαίδευση του ανθρώπου, ιδιαίτερα στην ενήλικη ζωή, λαμβάνει χώρα στα ερτζιανά, στις οθόνες της τηλεόρασης, των Η/Υ και των smartphone.

Η σύγχρονη κοινωνία του καταναλωτή διατηρεί άριστες σχέσεις με τις ειδήσεις, καθώς ένα μεγάλο κομμάτι των τελευταίων αφορούν πληροφορίες για αντικείμενα και υπηρεσίες. Ο Αλαίν Ντε Μποττόν υπερθεματίζοντας, αποδέχεται ότι η επιθυμία για αγορά ή για κατανάλωση είναι ένα μέσο όπου μέσω της κτήσης (απόκτησής) του μπορεί εμείς οι ίδιοι να αλλάξουμε ή να αναταχθούμε ψυχικά.

20161208_124420

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ΟΙ ΕΙΔΗΣΕΙΣ ΜΑΣ ΘΕΛΟΥΝ «ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΥΣ» ΚΑΙ ΕΝΗΜΕΡΩΜΕΝΟΥΣ..ΕΜΕΙΣ ΤΙ ΘΕΛΟΥΜΕ;

Η επικράτηση και ο κατακλυσμός από ειδήσεις και πληροφορίες αντιπαλεύονται την ενδοσκόπησή μας. Καφετέριες, αεροδρόμια, χώροι αναμονής έχουν στη φαρέτρα τους μια οθόνη, κρατώντας μας συνδεδεμένους και συνεχώς ενημερωμένους.

Στο χώρο της διατροφής η επίδραση των ειδήσεων καταναλωτικών αγαθών, των υπηρεσιών, των μαγειρικών εκπομπών ή ένθετων είναι αδιαμφισβήτητη. Ταυτιζόμαστε με σεφ, με τροφές, με εστιατόρια, επηρεαζόμαστε από κριτικές ειδικών για κάποια εδέσματα και τη γεύση τους ή για το εξαιρετικό προφίλ των θρεπτικών συστατικών τους. Ξοδεύουμε χρήματα για να βιώσουμε την «ευτυχία» ή τα «οφέλη» υγείας που προσφέρει «το ενεργειακό διατροφικό μυστικό των Αζτέκων» ή των αρχαίων Ελλήνων, παραμένοντας καθηλωμένοι σε μια καρέκλα της καφετέριας στο λίγο ελεύθερο χρόνο ή μπλοκαρισμένοι σε ένα ατέλειωτο μποτιλιάρισμα. Ταξιδεύουμε ένα σκασμό χιλιόμετρα ή ψάχνουμε να παρκάρουμε ώρες ολόκληρες στην πολύβουη γειτονιά όπου εδρεύει η γευστική όαση της πόλης, για να απολαύσουμε τον πιο καλοψημένο σαργό συνοδεία ενός ταπεινού ψιλοκομμένου μαϊντανού και μιάς ιδέας από νιφάδες θαλασσινού αλατιού στα λιτά ξύλινα τραπέζια με τα καρό τραπεζομάντιλα. Ναι η επιθυμία μας γι΄ αυτές τις απολαύσεις δημιουργούνται από τα καλοτραβηγμένα ρεπορτάζ και τις ωραιοποιημένες εικόνες, οι οποίες κατά ένα αφηρημένο τρόπο μάς καλούν να τίς αναζητήσουμε. Αυτός είναι ο τρόπος να γίνουμε άλλοτε απλοί, άλλοτε συνδεδεμένοι με τη φύση. Είναι η ελπίδα μας να αναδιατάξουμε τον εσωτερικό μας κόσμο. Πνιγόμαστε καθημερινά σε νέες εικόνες, σε νέα ρεπορτάζ, για την αξία εξαιρετικών σπόρων που φύονται σε μια εξωτική χώρα, εξακολουθώντας όμως να ψάχνουμε 1 ώρα την ημέρα για πάρκινγκ στο σπίτι μας, εξακολουθώντας να εργαζόμαστε σε ένα τοξικό περιβάλλον κοκ..

Η ενημέρωση είναι διαρκής, θα ήταν όμως σημαντική η υπομονετική μαιευτική στις πραγματικές μας ανάγκες. Χρειάζεται περισσότερη προσπάθεια για μια καλύτερη ζωή, περισσότερη προσπάθεια για έναν βίο με νόημα. Είναι πιο πιθανό αυτό να επιτευχθεί πιο βαθιά, πιο ενδοσκοπικά, πιο ολοκληρωμένα με υπομονετική αναζήτηση στις σελίδες ογκωδών βιβλίων, με τζόγκινγκ/βάδισμα σε ένα αστικό άλσος/μια κακοτράχαλη περιοχή της περιφέρειας.

 

*Βιβλίο: «Οι ειδήσεις»

Συγγραφέας: Αλαίν Ντε Μποττόν

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.bertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Τα ίχνη της εμπειρίας μας*..

 «είμαστε βιολογικά καθορισμένοι για να ..μην είμαστε βιολογικά καθορισμένοι, αλλά να είμαστε ελεύθεροι».

Francois  Asermet & Pierre Magistretti*.

 

ΝΕΥΡΩΝΙΚΗ ΠΛΑΣΤΙΚΟΤΗΤΑ

Η ψυχαναλυτική εδώ και χρόνια βασίζεται σε ένα βασικό γεγονός, το οποίο είναι: «οι εμπειρίες μας αφήνουν πίσω τους ίχνη».

Τον τελευταίο καιρό, υπάρχει πληθώρα επιστημονικών ερευνών που αποδέχονται το γεγονός ότι η εμπειρία αφήνει ίχνη στον εγκέφαλο. Οι Francois Asermet και Pierre Magistretti υποστηρίζουν ότι η βιολογία του ανθρώπου και η ψυχανάλυση συναντιώνται στη νευρωνική πλαστικότητα.

Οι μηχανισμοί της νευρωνικής πλαστικότητας, φαίνεται σύμφωνα με έρευνες νευροβιολογίας να λειτουργούν ακατάπαυστα σε όλη τη διάρκεια της ζωής του ανθρώπου.

Είναι αυτό που ήδη ο Πλάτων το έχει περιγράψει στο «Συμπόσιο»:

«.. Άλλωστε και εις ό, τι ονομάζομεν ενότητα ατομικής ζωής και υπάρξεως εκάστου εμψύχου όντος – π.χ. ένας άνθρωπος από της παιδικής του ηλικίας μέχρις ότου γίνη γέρων, θεωρείται πως είναι ο ίδιος· ουχ ήττον αυτός, μολονότι δεν έχει ποτέ τα ίδια συστατικά εις τον οργανισμόν του, εν τούτοις λέγομεν πως είναι ο ίδιος, ενώ διαρκώς ανανεώνεται και αποβάλλει μερικά, εις τας τρίχας, την σάρκα, τα οστά, το αίμα εις ολόκληρον γενικώς το σώμα. Και όχι μόνον εις το σώμα· αλλά και εις την ψυχήν, οι τρόποι, τα ήθη, αι αντιλήψεις, αι επιθυμίαι, αι ηδοναί, αι λύπαι, οι φόβοι, τίποτε απ’ αυτά δεν παραμένει αναλλοίωτον εις κάθε άτομον..» (Συμπόσιο, 207d-207e).

Γενικά στον ανθρώπινο εγκέφαλο συμβαίνει κάτι αντιφατικό: Από τη μια, συμβαίνει μια διαχρονική αποτύπωση ιχνών (αυτά που αφήνουν οι εμπειρίες μας) και από την άλλη, σε κάθε δεδομένη χρονική στιγμή, υπάρχει η δυνατότητα να επανασυσχετιστούν τα ίχνη σε μια άλλη νευρωνική συνδεσμολογία.

20161209_201723

ΟΤΑΝ ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΡΩΣΤΗ ΣΧΕΣΗ ΜΕ ΤΟ ΦΑΓΗΤΟ

Αναγωγικά, αποδεχόμενοι ότι η βιολογία αποτελεί ένα μηχανισμό που δημιουργεί τη μοναδικότητα του κάθε ατόμου και ότι η εμπειρία, μέσω της πλαστικότητας, μάς κάνει μοναδικούς και διαφορετικούς, τότε εύκολα βγάζουμε το συμπέρασμα ότι το περιβάλλον στο οποίο ζούμε μπορεί να μάς αλλάξει, άλλους πολύ, άλλους λίγο.

Από το παραπάνω, συνάγεται το συμπέρασμα, όσον αφορά τη σχέση του ανθρώπου με το φαγητό, ότι δεν υπάρχουν de facto θεραπείες για τους ανθρώπους που πάσχουν από διατροφικές διαταραχές (ανορεξία, βουλιμία, αδηφαγική διαταραχή κα). Το σύμπτωμα ενός υπερφαγικού επεισοδίου μπορεί να «θεραπεύει» κάτι από το μέσα μας (δυσλειτουργία). Δεν παύει όμως να αποτελεί και παγίδα, γιατί επαναλαμβάνοντας αυτήν τη συμπεριφορά, μαθαίνεις σε αυτή. Στην αρχή τη χρειάζεσαι και μετά καταλήγεις «εθισμένος», καταλαβαίνοντας ότι κάνεις κάτι κακό (ο φαύλος κύκλος της αδηφαγίας). Υπάρχουν δε βαρύτερες περιπτώσεις όπου αυτή η δυσφορία από την υπερφαγία (βουλιμία) ή την ..αφαγία (ανορεξία) να γίνεται απόλαυση.

ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΑΠΕΛΕΥΘΕΡΩΘΟΥΜΕ..

Ακόμα και αν με κατάλληλες διεργασίες (συμπεριφορική θεραπεία, ψυχανάλυση κα) βρεθούν τα δυσλειτουργικά σημεία του ενδιαφερόμενου που παρουσιάζει διατροφική διαταραχή, αυτό δε σημαίνει ότι αυτόματα θεραπεύεται η δυσλειτουργική διατροφική συμπεριφορά, καθώς υπάρχει το απρόβλεπτο του ανθρώπινου νου. Κάθε ανθρώπινος νους είναι μοναδικός, ασυνεχής και διαρκώς αλλάζει (..είναι η πλαστικότητα που λέγαμε). Δεν πρέπει να υποτιμούμε το ίδιο το υποκείμενο, τον ίδιο τον ασθενή, από τον οποίο εξαρτάται αν θα επαναλαμβάνεται το φαινόμενο της κακοφαγίας (υπερφαγία ή αφαγία) ή αν θα «απελευθερώνεται» από αυτό..

 

*Βιβλίο: «Τα ίχνη της εμπειρίας»

Συγγραφείς: Francois Asermet (επικεφαλής του τμήματος Ψυχιατρικής Παιδιού και Εφήβου-Ιατρική σχολή Γενεύης)  – Pierre Magistretti (συνδιεθυντής του Ινστιτούτου για τον Εγκέφαλο και το Νου- Λωζάνη και διευθυντής του Κέντρου Ψυχιατρικών Νευροεπιστημών- Λωζάνη)

 

ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Παιδαγωγική του βλέμματος*..

Στην «Κοινωνία της κόπωσης», σε ένα βιβλίο του Χαν, υπάρχει μια ανάλυση στην αναγκαία παιδαγωγική του βλέμματος.

Η παιδαγωγική του βλέμματος, υιοθετώντας τη στάση του Νίτσε, καλλιεργείται μέσα από τα τρία βασικά καθήκοντα που έχει ο άνθρωπος:

-να μάθει να «βλέπει»,

-να μάθει να σκέπτεται,

-να μάθει να μιλάει και να γράφει.

Ο άνθρωπος, γράφει ο Χαν, πρέπει να μάθει να μην αντιδρά αμέσως σε ένα ερέθισμα, αλλά να αποκτά τον έλεγχο των ενστίκτων. Κάθε έλλειψη πνευματικότητας στηρίζεται στην αδυναμία αντίστασης σε ένα ερέθισμα, λες και οφείλει το άτομο να αντιδράσει και να πρέπει να ακολουθήσει κάθε ενόρμηση. Αυτό το πρέπει να αντιδράσω είναι σχεδόν νοσηρότητα, είναι παρακμή, γράφει ο Χαν, μεταφέροντας τις ιδέες του Νίτσε.

20161125_175940

ΓΙΑ ΜΙΑ ΠΑΙΔΑΓΩΓΙΚΗ ΤΟΥ ΒΛΕΜΜΑΤΟΣ ΣΤΗ ΔΙΑΤΡΟΦΗ ΚΑΙ ΤΗ ΖΩΗ ΜΑΣ:

Ο Χαν στην «Κοινωνία της κόπωσης» αναφέρεται στον απογυμνωμένο δυτικού τύπου άνθρωπο, που είναι μονίμως απασχολημένος στις απαιτήσεις της εργασίας ή της ..ανεργίας. Η υπερεργασία ή η συνεχής προσπάθεια εύρεσης εργασίας, συνεπικουρούμενη από το νέο στυλ επαφών και επικοινωνίας των ανθρώπων (πχ κοινωνική δικτύωση), αλλά και από την πληθώρα πληροφορία που φτάνει στα μάτια του (διαδίκτυο, ιστοσελίδες, τηλεόραση κα) τον κάνουν παθητικό. Έτσι, μπορεί να υποκύψει στο «ερέθισμα» πιο εύκολα, χωρίς αντίσταση.

Αναγωγικά, αυτό μπορεί να συμβεί και στο είδος, ποιότητα, ποσότητα της τροφής του. Υποκύπτει, χωρίς να αντιδρά στα επίμονα ερεθίσματα, χωρίς καμία παιδαγωγική του βλέμματος, χωρίς να είναι εκπαιδευμένος σε έναν πιο στοχαστικό, πνευματώδη βίο, που απαντά ή έστω θέτει τα ερωτήματα στο τι; πώς; γιατί; Αυτή η υπεραντίδραση, η τερατώδης καθημερινή πληροφόρηση δυσκολεύει τον σύγχρονο άνθρωπο να έχει καθαρό και διαυγή νου.

Είναι λοιπόν πολύ σημαντικό να αναζητούμε πιο επίμονα ένα τι; ένα πώς; ένα γιατί;

Η παιδαγωγική του βλέμματος είναι χρήσιμη για την υγεία μας, για τον πολιτικό και κοινωνικό μας βίο.

Είναι όμως και κοπιώδης..

 

*Βιβλίο: «Η κοινωνία της κόπωσης»

Συγγραφέας: Μπιουνγκ-Τσουλ  Χαν

 ΔΗΜΗΤΡΗΣ Π. ΜΠΕΡΤΖΕΛΕΤΟΣ

Κλινικός Διαιτολόγος-Διατροφολόγος, MSc, MΕd

Μέλος Ομάδας Ειδικών Αθλητικής Διατροφής

Μέλος Ομάδας Ειδικών Δημόσιας Υγείας

Γρηγορίου Ε’ 29, Τρίπολη

τηλ: 2710 232364

e-mail: bertzeletos@gmail.com

site: www.dbertzeletos.gr

blog:nutripolitics.blogspot.gr

Social Widgets powered by AB-WebLog.com.