διαιτολόγος Τρίπολη
Ένας από τους λόγους που τα τελευταία χρόνια αποφεύγω, ως διαιτολόγος, να γράφω το καθιερωμένο «τι τρώμε στις διακοπές» είναι ένας μικρός φόβος.
Ο φόβος μήπως, στην προσπάθειά μας να καθοδηγήσουμε το φαγητό των ανθρώπων, αρχίσουμε τελικά να καθοδηγούμε και τις διακοπές τους.
Γιατί το «τι τρώμε στις διακοπές» σπάνια μένει μόνο στο φαγητό.
Τι θα φας στο πρωινό του ξενοδοχείου. Πόσες φορές θα πάρεις παγωτό. Τι θα παραγγείλεις στην ταβέρνα. Πόσο θα περπατήσεις. Τι θα κάνεις την επόμενη ημέρα αν «ξέφυγες». Πώς θα επιστρέψεις χωρίς επιπλέον κιλά.
Ένα μικρό εγχειρίδιο σωστής συμπεριφοράς για έναν χρόνο που υποτίθεται πως προορίζεται ακριβώς για το αντίθετο: για τη διακοπή της κανονικότητας.
Και ίσως εδώ το ζήτημα να ξεπερνά κατά πολύ τη διατροφή.
Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει μάθει να παρακολουθεί τον εαυτό του. Να μετράει βήματα, θερμίδες, κιλά, ώρες ύπνου, παραγωγικότητα, προπονήσεις. Να θέτει στόχους και να αξιολογεί την επίτευξή τους.
Σιγά σιγά, όμως, η λογική της βελτιστοποίησης καταλαμβάνει και εκείνες τις περιοχές της ζωής που κάποτε δεν χρειάζονταν αξιολόγηση.
Πρέπει να εργαζόμαστε σωστά. Να τρώμε σωστά. Να γυμναζόμαστε σωστά.
Να κοιμόμαστε σωστά. Και τελικά πρέπει ακόμη και να ξεκουραζόμαστε σωστά. Πρέπει, πρέπει..ουφ..
Οι διακοπές γίνονται ένα ακόμη project αυτοδιαχείρισης.
Υπάρχουν εμπειρίες που δεν μπορούμε να τις κατασκευάσουμε κατά παραγγελία. Μια συζήτηση που κράτησε περισσότερο απ’ όσο περιμέναμε. Ένα τραπέζι που ξέφυγε από το πρόγραμμα. Ένα μέρος στο οποίο μείναμε χωρίς να υπάρχει κάτι συγκεκριμένο να «κάνουμε». Ένα φαγητό που δοκιμάσαμε χωρίς να αναρωτηθούμε προηγουμένως πόσες θερμίδες έχει.
Να συντονιστούμε με τον τόπο και τους ανθρώπους. Να επισκεφθούμε τα σωστά μέρη. Να ζήσουμε αρκετές εμπειρίες. Να τραβήξουμε τις κατάλληλες φωτογραφίες. Να κάνουμε αρκετά βήματα. Να φάμε το τοπικό φαγητό — αλλά χωρίς υπερβολές. Να επιστρέψουμε ανανεωμένοι, μαυρισμένοι, ξεκούραστοι και, ει δυνατόν, χωρίς ούτε μισό κιλό παραπάνω.
Ίσως λοιπόν η διατροφική φροντίδα στις διακοπές να μην απαιτεί πάντοτε περισσότερες οδηγίες. Ίσως κάποιες φορές απαιτεί λιγότερες.
Όχι η διατροφή δεν παύει ξαφνικά να έχει σημασία. Απλά η υγεία δεν μπορεί να ταυτίζεται με τη διαρκή
επιτήρηση του εαυτού.
Να πεινάσεις και να φας.
Να καθίσεις στο τραπέζι επειδή υπάρχει παρέα.
Να πάρεις το παγωτό επειδή είναι Αύγουστος.
Και να μη χρειαστεί να το «διορθώσεις» αύριο.
Ίσως ένα μέρος των διακοπών να είναι ακριβώς αυτό:
το δικαίωμα να μη βελτιστοποιούμε για λίγο τον εαυτό μας.
